એકબીજા માટે સંબંધોનું એવું સ્તર રહે,
જ્યાં અને જ્યારે મળો બસ, પગલું ધરતી પર રહે.
એ જ માણસ આખરે શ્વેતત્વને પામી શકે,
સપ્તરંગો માટે જેને મન સદા આદર રહે.
જેના પરસેવા થકી તારો ઘડો છલકાય છે,
ભાગ્યમાં એના જ શાને ખાલીખમ સરવર રહે ?
ક્યાંક સીધો ને સરળ છે, ક્યાંક તું કૂટપ્રશ્ન છે,
ના ઉકેલી કોઈ શકતું, એટલે તું પર રહે.
એ વિચારી પર્ણ સૌ ખરતાં ગયાં છે ડાળથી,
કે, નવેસર બાળપણનો વૃક્ષને અવસર રહે.
સુનીલ શાહ
ચારેતરફ બસ પ્રેમનું વાતાવરણ લૈ નીકળો,
મનમાં તમે એક ફૂલનું કેવળ સ્મરણ લૈ નીકળો.
આ વૃક્ષ પણ તમને સલામી આપશે, ઝૂકી જઈ,
ટહુકા ભરી પંખી સમું જો ભોળપણ લૈ નીકળો.
પુલ સાંકડો હોવાનું બ્હાનું સાવ ખોટું હોય છે,
થોડી પ્રતીક્ષાનું તમે મનમાં વલણ લૈ નીકળો.
સઘળી વ્યથા, ભય, નફરતો છોડી જવાનાં છે અહીં,
તોયે તમે કાં ભીતરે હંમેશ રણ લૈ નીકળો ?
આવ્યા કરે છો, ઢાળ, ફાંટા ને વળાંકો માર્ગ પર,
લૈ જાય તોયે પાર, બસ એવાં ચરણ લૈ નીકળો.
સુનીલ શાહ
અસ્તિત્વ હોય ત્યાં સુધી જ આવજાવ છે,
બાકી, હૃદયને શ્વાસથી તો ક્યાં લગાવ છે ?
જોઈ લે, તારે હાથે મળ્યો એ જ ઘાવ છે,
એમાં છુપાઈ બેઠો એ, તારો સ્વભાવ છે.
વાદળનો વેશ લઈ હજી ઈચ્છાનું આવવું,
સુખ સાથે જિંદગીની સતત ધૂપછાંવ છે.
આખર મને મળી ગયા ફૂલો બધાંયે, પણ
બસ, એક ફૂલનો હજીયે કાં અભાવ છે ?
બોલ્યા કરું છું પણ, નથી ત્યાં પહોંચતું કશું,
પડઘાને સાદ સાથે કશો અણબનાવ છે.
સુનીલ શાહ
(છંદવિધાનઃ ગાગાલગા લગાલલગા ગાલગાલગા)
ડિસેમ્બર‘૦૯
દિશા સાચી હતી તેથી કિનારો મેળવી લીધો,
નહીંતર માર્ગ દરિયાનો, કદી ક્યાં હોય છે સીધો !
હશે એને બધાં ફૂલો ઉપર વિશ્વાસ અઢળક કે,
ન પૂછી જાત કોઈ ફૂલની, ને માત્ર રસ પીધો !
હકીકત એ જ છે કે કૌરવો સામે મળે છે રોજ,
છતાં હસ્તો ચહેરો રાખવાનો દંભ મેં કીધો !
નથી ફરિયાદ હું અંધારની એને કદી કરતો,
કે જેણે રાત દીધી છે, દિવસ એણે જ તો દીધો !
બિલાડી રોજ આડી આવશે એ વાત છે નક્કી,
તમે રસ્તો ન બદલો બસ, ઈરાદો રાખજો સીધો.
સુનીલ શાહ
વૃક્ષની આજે નીયત શાને તપાસો,
કે, તમે તડકે ધરી જોયો છે વાંસો ?
મેઘની આવી રહી છે લ્યો સવારી,
વીજરૂપે મોકલે છે આભ જાસો.
આ તિરાડો ભીંતની કે ભીતરી છે ?
પોપડા ખરતાં પહેલાં એ ચકાસો.
ભાગ્યને મારા ચકાસી લઉં સતત હું,
રોજ એની બાજુ ફેંકું એક પાસો.
એકથી બીજા સુધી પ્હોંચી શક્યા નહિ,
દોસ્ત, કોને કોણ દે એનો ખુલાસો ?
છત જવાની રોજ બનતી હોય ઘટના,
પણ તમે ત્યાં જઈને દીધો છે દિલાસો ?
સુનીલ શાહ
એના જવાથી રોજની પીડા થતી રહી,
એની હયાતીની જ્યાં ઉપેક્ષા થતી રહી.
ચાતક જુએ છે જેમ અહીં ખાલી વાદળાં,
દરરોજ એમ એની પ્રતીક્ષા થતી રહી.
ફૂલાય છે આ માટી લઈ માટલાનું રૂપ,
જળ જ્યાં ભરાયું એની પરીક્ષા થતી રહી.
આંખો ક્ષિતિજને જોઈ રહી એ જ શોધવા,
કે ચાંદ પૂર્ણ ઊગે એ ઈચ્છા થતી રહી.
કંડારતો ગયો છું હું કેડી નવી નવી,
પગલાંની તોય કેમ ઉપેક્ષા થતી રહી ?
વિશ્વાસ, પ્રેમ થાય છે ત્યાં નામશેષ દોસ્ત,
સંબંધની જ્યાં રોજની વ્યાખ્યા થતી રહી.
સુનીલ શાહ
મૌનની ઈમારતો નીચે દબાયું છે કશું,
હચમચાવી નાંખશે પાયા, ઘવાયું છે કશું.
આંગણે લ્યો, સાથિયા પૂરી અમે બેઠા છીએ,
તોય દીવા જેવું તારાથી લવાયું છે કશું ?
આજ સુક્કીભઠ્ઠ ડાળીઓ મને પૂછી ગઈ,
મૂળ ને જળની વચાળે ખોરવાયું છે કશું ?
હું સતત શોધી રહ્યો છું ફૂલમાં તુજને પ્રિયે,
મ્હેંકના આ મ્હેલની અંદર છુપાયું છે કશું.
તું મળી જો જાય તો વરસાદનું શું કામ છે ?
આપણે ભીંજાઈશું અહીં, ક્યાં પરાયું છે કશું ?
પ્રેમ છે કે છે પ્રવાહી, જાણ એ ન્હોતી ‘સુનિલ’,
હોઠ પર લઈ હોઠ એના, પી જવાયું છે કશું.
સુનિલ શાહ
આંખમાં જળ જ્યાં સમાયું,
ત્યાં સરોવર ઓળખાયું.
શ્વાસ સાથે શું ભરાયું ?
કે હૃદય પણ દોરવાયું !
એ સમંદર થઈ ગઈ પણ,
મોજું તારાથી થવાયું ?
હું સમેટી બેઠો ખુદને,
કે તમસ ભીતર છવાયું.
છે અકળ પોલાણ ભીતર,
કોઈથીયે ક્યાં ભરાયું ?
આ જીવન મૃગજળ સમું છે,
તોય લે, ખાસ્સું જિવાયું !
સુનિલ શાહ
છંદ વિધાન : ગાલગાગા | ગાલગાગા
દરરોજ એ જુએ છે અરીસે ફરી ફરી,
ફૂટે જવાની જાણે સતત, લે ફરી ફરી.
લઈ ક્રીમ, પાઉડર ઘસે ચહેરા ઉપર પછી,
આવી વસંત એમ એ સમજે ફરી ફરી.
ઢગલો સફેદ વાળને કાળાં કરી લે છે,
સત્તરની થાય છોકરી જાણે ફરી ફરી.
મૂંઝાય છે આ આયનો મનમાં ને મનમાં દોસ્ત,
કે બિંબ કેટલાં એ છુપાવે ફરી ફરી ?
આ તડ અરીસે છે કે છે ચહેરા ઉપર કશે,
એ જાય જાણી તો કદી ઝાંકે ફરી ફરી ?
સુનિલ શાહ
છંદ વિધાન : ગાગાલગા | લગાલલગા | ગાલગાલગા
પગલું મૂક્યું છે તો રસ્તો થઈ જશે,
માપવાનો ખુદને, મોકો થઈ જશે.
એક બારી હું ઉઘાડું, એક તું,
સામસામે રાહ ખુલ્લો થઈ જશે.
તું પુરાવા પ્રેમના માંગીશ ના,
સ્પર્શ કેવળ કર, ભરોસો થઈ જશે
ડાળ તૂટી, વૃક્ષને ધ્રાસ્કો પડ્યો,
છાંયડો કોઈને ઓછો થઈ જશે.
તું વહે છે, તો વહ્યા કરજે સતત,
ભીતરી મૃગજળનો દરિયો થઈ જશે.
સુનિલ શાહ
|
Recent Comments