હવે ટાળીએ

આ વ્યથાના પવનને જરા વાળીએ,
મહેલ પત્તાનો છે, સ્હેજ સંભાળીએ.

એ વિચારીને ક્યાં કૂંપળો ફૂટે છે,
કાલ સન્માન મળશે મને ડાળીએ !

માત્ર પુષ્પો જ પુષ્પો મળે, ચો-તરફ,
ચાલ, એવીય થોડીક ક્ષણ ગાળીએ

શું હતું ક્યાં ગયું એ જ ચિંતા કરી,
છેક છેલ્લે સુધી, જીવ ના બાળીએ.

દોસ્ત, માળા કે ગજરો બનાવો નહીં,
ફૂલને છેદવાનું હવે ટાળીએ.

સુનીલ શાહ

સગપણોની નદી

શુષ્ક થઈ છે બધા સગપણોની નદી,
આંગળી છોડીને જ્યારે ગઈ લાગણી.

આ ખુશી એથી ઝટ દ્વારે આવી ચઢી,
ફૂલથી ખોબો રાખ્યો હતો મેં ભરી.

ક્યાંથી એ રોજ ટહુકાઓ સમજી શકે,
કાન ને મનની વચ્ચે તો છે કાંકરી !

તપ્ત રેતી અને ઝાંઝવા સામે છે,
ભીતરે થાય ક્યાંથી ખરી વાવણી ?

રોજ એને ઉડાડો, ફરી આવશે,
કોણે રોપી કબૂતરમાં આ લાગણી ?
સુનીલ શાહ

તો શું કરવું કે’ મને ?

 

આવે તો આવે, ન આવે તો શું કરવું, કે’ મને ?
સુખ છે, એ ઉલ્લુ બનાવે તો શું કરવું, કે’ મને ?

રણ વચાળે રથ ઉભો જ્યાં યુદ્ધ માટે; કે તરત,
સગપણો દ્વિધા જગાવે તો શું કરવું કે’ મને ?

વૃક્ષ કેવી માવજતથી સાચવે છે પર્ણને ?
કોઈ ડાળીને હલાવે તો શું કરવું, કે’ મને ?

જોઇએ છે આમ તો અહીં છાંયડો સહુને છતાં,
બીજને કોઇ ન વાવે તો શું કરવું કે’ મને ?

સાંભળી છે વાત બહુ, એના ઋજુ ચહેરા વિષે
પણ, એ ઘૂંઘટ ના ઉઠાવે તો શું કરવું, કે’ મને ?
સુનીલ શાહ

 

સમજ્યા વગર

છોડ લખવાનું હવે સમજ્યા વગર,
શબ્દ, સાર્થક ના ઠરે ખુલ્યા વગર.

હોય છે પ્રત્યેક માણસમાં નવું,
પણ, કશું સમજાય નહીં હૈયા વગર !

આમ, ઊભા રહી જવું પોષાય નહીં,
ચાલશે નહીં કોઈને, ચાલ્યા વગર !

એ ખૂબી છે એક મીઠા સ્મિતની,
કે, કરી દે તરબતર વરસ્યા વગર !

અર્થ કલરવનો પછી સમજાવજે,
આવ પહેલાં વૃક્ષને કાપ્યા વગર.
સુનીલ શાહ

વાતમાં ને વાતમાં…

બસ અમે તો ત્યાં જ ઊભા રહી ગયા આઘાતમાં,
ચાલ ચાલીને ગયા એ વાતમાં ને વાતમાં..!

ત્યાં વળી સંવેદનાની શી અપેક્ષા રાખવી ?
જ્યાં તમે જીવી રહ્યા છો પથ્થરીયા જાતમાં.

આખું જીવન તો તમે કેવી નિરાંતે ગાળ્યું છે,
તોપ ક્યાંથી ફૂટવાની કહો, હવે એક રાતમા..!

હાસ્ય કોઈના મુખે જોઈ તમે સુખ ધારો નહિ,
છે ઘણાં એવા, જે આંસુ સારે છે એકાંતમાં.

વૃક્ષ તો ઝીલ્યા કરે છે રોજ તડકા, વાંસા પર
ઈશ્વરે બસ એટલે ટહુકા દીધા સોગાતમાં.

સુનીલ શાહ

ખરેખર ખૂબ અઘરું છે….

images

ચમકતા સૂર્યને જોવું, ખરેખર ખૂબ અઘરું છે,
કોઈનું તેજ જીરવવું, ખરેખર ખૂબ અઘરું છે.

હજી તો ક્યાં અમારાથી અમારું પણ થવાયું છે !
થશું બીજાના એ ક્હેવું, ખરેખર ખૂબ અઘરું છે.

બહુ થાકી ગયા હો તો વિસામો લઇ શકો છો; પણ,
સદા આ માર્ગ પર ટકવું, ખરેખર ખૂબ અઘરું છે.

બધું મારું, નથી કૈં તારું – એ વાતાવરણ વચ્ચે,
બધાને જોડતાં રહેવું, ખરેખર ખૂબ અઘરું છે.

નજાકત ડાળમાં હોવી જરૂરી છે નહીંતર તો,
અહીં પંખીઓનું હોવું, ખરેખર ખૂબ અઘરું છે.

સુનીલ શાહ

હોડ છે અહીં

કોઈ રીતે અન્યથી આગળ જવાની હોડ છે અહીં,
એ જ રીતે બસ, સફળતા પામવાની હોડ છે અહીં.

ક્યાં હતી હિંમત બધામાં કે તરે સામા પ્રવાહે,
બસ, નદીના વ્હેણ સાથે દોડવાની હોડ છે અહીં.

આમ તો એકાદ બે ક્ષણ હોય છે ખિસ્સે ભરેલી,
તે છતાં આખા જગતને જીતવાની હોડ છે અહીં.

ધૈર્ય જેવું ક્યાં કશું છે કોઈમાં શ્રોતા થવાનું ?
શબ્દને તોલ્યા વગર બસ, બોલવાની હોડ છે અહી.

એટલી ઈર્ષા ઊઠે છે અન્યનાં અજવાસ સામે,
કે, ગમે તે રીતે દીવો ઠારવાની હોડ છે અહીં.

સુનીલ શાહ

બૂમ ના પાડો

બધું બગડી ગયાની બૂમ ના પાડો,
તમે ખુદને સુધારીને તો દેખાડો..!

તમે પડનારની ચિંતા કરો છો પણ,
કદી ત્યાં હાથ દીધો છે જરા આડો ?

પછી ત્યાં પ્રેમની આશા શું રાખો છો ?
ચણી છે ખુદના ભાઈ વચ્ચે જ્યાં વાડો.

ભલે નફરતની કોદાળી ચલાવે એ,
ભરી લો પ્રેમની માટીથી એ ખાડો.

કરો નહિ રોજ નિષ્ફળતા વિશે ચિંતા,
ઊગે છે રોજ આખ્ખોયે નવો દા’ડો.

સુનીલ શાહ

કહો ક્યાં જશો ?

આવતા આવેગને રોકી તમે કહો ક્યાં જશો ?
શ્રાવણોને આમ અટકાવી તમે કહો ક્યાં જશો ?

બેઉ વચ્ચે ક્યાંય પણ અંતર ન હોવું જોઈએ,
પ્રેમનો એવો નિયમ તોડી તમે કહો ક્યાં જશો ?

માત્ર પળ બે પળ સમય જીવી જવા મળતો હશે,
આખું જીવન માથા પર મૂકી તમે કહો ક્યાં જશો ?

એ સહજ છે, આક્રમણ ભીતરનું તો આવ્યા કરે,
રોજ વારંવારનું તૂટી તમે કહો ક્યાં જશો ?

ઘર વિશે જાણ્યું કે, ઘર એ ઘર છે બીજું કાંઈ નહિ,
દોસ્ત, નાહક પાંખ ફફડાવી તમે કહો ક્યાં જશો ?

સુનીલ શાહ

ન ફાવે

બધાને રોજ મળવાનું ન ફાવે,
વિના કારણ પલળવાનું ન ફાવે.

એ રીતે ખુદને છળવાનું ન ફાવે,
કોઈ કહે એમ વળવાનું ન ફાવે.

હું માણસ છું; નથી સિક્કો ચલણનો,
મને અધ્ધર ઉછળવાનું ન ફાવે.

ભલે ભીતર કશું કૈં હો દહનશીલ,
છતાં કાયમ સળગવાનું ન ફાવે.

ખુમારી એ જ રાખી છે સતત મેં,
અમસ્તું સૌને લળવાનું ન ફાવે.

સુનીલ શાહ

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 33 other followers