દિશા સાચી હતી તેથી કિનારો મેળવી લીધો,
નહીંતર માર્ગ દરિયાનો, કદી ક્યાં હોય છે સીધો !
હશે એને બધાં ફૂલો ઉપર વિશ્વાસ અઢળક કે,
ન પૂછી જાત કોઈ ફૂલની, ને માત્ર રસ પીધો !
હકીકત એ જ છે કે કૌરવો સામે મળે છે રોજ,
છતાં હસ્તો ચહેરો રાખવાનો દંભ મેં કીધો !
નથી ફરિયાદ હું અંધારની એને કદી કરતો,
કે જેણે રાત દીધી છે, દિવસ એણે જ તો દીધો !
બિલાડી રોજ આડી આવશે એ વાત છે નક્કી,
તમે રસ્તો ન બદલો બસ, ઈરાદો રાખજો સીધો.
સુનીલ શાહ
વૃક્ષની આજે નીયત શાને તપાસો,
કે, તમે તડકે ધરી જોયો છે વાંસો ?
મેઘની આવી રહી છે લ્યો સવારી,
વીજરૂપે મોકલે છે આભ જાસો.
આ તિરાડો ભીંતની કે ભીતરી છે ?
પોપડા ખરતાં પહેલાં એ ચકાસો.
ભાગ્યને મારા ચકાસી લઉં સતત હું,
રોજ એની બાજુ ફેંકું એક પાસો.
એકથી બીજા સુધી પ્હોંચી શક્યા નહિ,
દોસ્ત, કોને કોણ દે એનો ખુલાસો ?
છત જવાની રોજ બનતી હોય ઘટના,
પણ તમે ત્યાં જઈને દીધો છે દિલાસો ?
સુનીલ શાહ
એના જવાથી રોજની પીડા થતી રહી,
એની હયાતીની જ્યાં ઉપેક્ષા થતી રહી.
ચાતક જુએ છે જેમ અહીં ખાલી વાદળાં,
દરરોજ એમ એની પ્રતીક્ષા થતી રહી.
ફૂલાય છે આ માટી લઈ માટલાનું રૂપ,
જળ જ્યાં ભરાયું એની પરીક્ષા થતી રહી.
આંખો ક્ષિતિજને જોઈ રહી એ જ શોધવા,
કે ચાંદ પૂર્ણ ઊગે એ ઈચ્છા થતી રહી.
કંડારતો ગયો છું હું કેડી નવી નવી,
પગલાંની તોય કેમ ઉપેક્ષા થતી રહી ?
વિશ્વાસ, પ્રેમ થાય છે ત્યાં નામશેષ દોસ્ત,
સંબંધની જ્યાં રોજની વ્યાખ્યા થતી રહી.
સુનીલ શાહ
મૌનની ઈમારતો નીચે દબાયું છે કશું,
હચમચાવી નાંખશે પાયા, ઘવાયું છે કશું.
આંગણે લ્યો, સાથિયા પૂરી અમે બેઠા છીએ,
તોય દીવા જેવું તારાથી લવાયું છે કશું ?
આજ સુક્કીભઠ્ઠ ડાળીઓ મને પૂછી ગઈ,
મૂળ ને જળની વચાળે ખોરવાયું છે કશું ?
હું સતત શોધી રહ્યો છું ફૂલમાં તુજને પ્રિયે,
મ્હેંકના આ મ્હેલની અંદર છુપાયું છે કશું.
તું મળી જો જાય તો વરસાદનું શું કામ છે ?
આપણે ભીંજાઈશું અહીં, ક્યાં પરાયું છે કશું ?
પ્રેમ છે કે છે પ્રવાહી, જાણ એ ન્હોતી ‘સુનિલ’,
હોઠ પર લઈ હોઠ એના, પી જવાયું છે કશું.
સુનિલ શાહ
આંખમાં જળ જ્યાં સમાયું,
ત્યાં સરોવર ઓળખાયું.
શ્વાસ સાથે શું ભરાયું ?
કે હૃદય પણ દોરવાયું !
એ સમંદર થઈ ગઈ પણ,
મોજું તારાથી થવાયું ?
હું સમેટી બેઠો ખુદને,
કે તમસ ભીતર છવાયું.
છે અકળ પોલાણ ભીતર,
કોઈથીયે ક્યાં ભરાયું ?
આ જીવન મૃગજળ સમું છે,
તોય લે, ખાસ્સું જિવાયું !
સુનિલ શાહ
છંદ વિધાન : ગાલગાગા | ગાલગાગા
દરરોજ એ જુએ છે અરીસે ફરી ફરી,
ફૂટે જવાની જાણે સતત, લે ફરી ફરી.
લઈ ક્રીમ, પાઉડર ઘસે ચહેરા ઉપર પછી,
આવી વસંત એમ એ સમજે ફરી ફરી.
ઢગલો સફેદ વાળને કાળાં કરી લે છે,
સત્તરની થાય છોકરી જાણે ફરી ફરી.
મૂંઝાય છે આ આયનો મનમાં ને મનમાં દોસ્ત,
કે બિંબ કેટલાં એ છુપાવે ફરી ફરી ?
આ તડ અરીસે છે કે છે ચહેરા ઉપર કશે,
એ જાય જાણી તો કદી ઝાંકે ફરી ફરી ?
સુનિલ શાહ
છંદ વિધાન : ગાગાલગા | લગાલલગા | ગાલગાલગા
પગલું મૂક્યું છે તો રસ્તો થઈ જશે,
માપવાનો ખુદને, મોકો થઈ જશે.
એક બારી હું ઉઘાડું, એક તું,
સામસામે રાહ ખુલ્લો થઈ જશે.
તું પુરાવા પ્રેમના માંગીશ ના,
સ્પર્શ કેવળ કર, ભરોસો થઈ જશે
ડાળ તૂટી, વૃક્ષને ધ્રાસ્કો પડ્યો,
છાંયડો કોઈને ઓછો થઈ જશે.
તું વહે છે, તો વહ્યા કરજે સતત,
ભીતરી મૃગજળનો દરિયો થઈ જશે.
સુનિલ શાહ
(૧)
પંખી ટહુક્યું,
ડાળ ઝૂલી,
ઝરણાં ખળખળ વહ્યાં…
મનને થયું,
પ્રતીક્ષાની
સઘળી સૂકી ડાળ
હમણાં મ્હોરી ઊઠશે..
નવાં ફૂલો ખિલખિલાટ ખીલશે
પતંગિયાં નવાં ગીત ગાશે…
વિશ્વાસ કહો યા શ્રદ્ધા,
પણ,
તૂટયું આખરે સ્વપ્ન..
સાચું કહું…?
એ ન જ આવી…!!
–––––––––––––––
(૨)
બારી પાસે બેસી
આંખમાં
સ્મરણોનું આકાશ ભરવાના
પ્રયત્નો કરતો હતો.
કોણ જાણે ક્યાંકથી
વિષાદનું વાદળ
ઊતરી આવ્યું…!
હળવેકથી એણે
આંખના આકાશને
ઘેરી લીધું…
સંયમની પાંપણી સરહદો
વટાવી દીધી,
અંતે…?
ટપ…ટપ….ટપ…!
હૃદય હળવું,
ડૂમો પ્રવાહી…
દૃશ્ય કેવું ભાવવાહી…!!!
સુનિલ શાહ
દિલાસો આપવાનું આખરે ચૂકી જવાયું છે,
હૃદયને ઠારવાનું આખરે ચૂકી જવાયું છે.
તને, લે દોરવા બેઠો અહીં હું મુજ અહમ્ લઈને,
હતું જે ત્યાગવાનું આખરે ચૂકી જવાયું છે.
બીજાને જાણવામાં જિંદગી આખી ગઈ છે દોસ્ત,
ને ખુદને જાણવાનું આખરે ચૂકી જવાયું છે.
તેં ફેલાવ્યો પ્રણયનો હાથ પણ; સમજી શક્યો ના હું,
હથેળી ચૂમવાનું આખરે ચૂકી જવાયું છે.
વહે છે ગૂંગળાઈને હજીયે બંધનોના નીર,
કિનારા તોડવાનું આખરે ચૂકી જવાયું છે.
જઈ પાલવ સુધી એના, પવન ભીનો થયો છે આજ,
એ આંસુ રોકવાનું આખરે ચૂકી જવાયું છે.
સુનિલ શાહ
પાંપણોની ભીતરે ચોપાસ શોધી રાખજે,
તું ટપકતાં આંસુનો ઈતિહાસ શોધી રાખજે.
સ્નેહનો દરિયો વહે છે આયખાને આંગણે,
પી શકું સઘળું, તું એવી પ્યાસ શોધી રાખજે.
ફૂલ ભમરાને લઈ લે બાથમાં, એ રીતે તું,
આપણી વચ્ચે નવો વિશ્વાસ શોધી રાખજે.
સાંજને છેડે ભલે ઢળતો રહે છે સૂર્ય, પણ,
જાતમાંથી તું સ્વયં અજવાસ શોધી રાખજે.
લાગણીની ભીની કૂંપળ ફૂટવા લાગી છે અહીં,
આ હૃદયથી તે હૃદયનો પ્રાસ શોધી રાખજે.
સુનિલ શાહ
|
Recent Comments