બળવું હતું સદાયે

 

આ આસમાનને તો અડવું હતું સદાયે

ને વાદળો બનીને ફરવું હતું સદાયે

 

રંગો બધા ખવાઇ આ આશના ગયા છે

આકાર આપવાને મથવું હતું સદાયે

 

સાગર જરા સમાયો તારી આ આંખમાં જો

મોજાં સમીપ જઇને તરવું હતું સદાયે

 

જીવન સફળ થયું’તું જે વાતને સહારે

તે મર્મ પામવાને મથવું હતું સદાયે

 

માગું તમામ દુઃખને આ આંગણે હવે તો

એક સૂર્યને અડીને બળવું હતું સદાયે

 

પાણી ભલેને છલકે સુખના સરોવરેથી

મારી તરસને આગળ વધવું હતું સદાયે 

સુનીલ શાહ

( છંદ વિધાનઃ ગા ગાલગાલ ગાગા \ ગા ગાલગાલ ગાગા) 

 

 

 

બે અછાંદસ રચના..

 એકાધિકાર

 

એ કળાને તો,

માણસે  ક્યારનીયે

આત્મસાત્ કરી લીધી છે,

હવે,

એકાધિકાર

ખતમ થઈ ગયો છે,

કાચીંડાનો..

રંગ બદલવાનો..!

———————–

ઘર

 

બાળપણમાં

અમે ઘર–ઘર રમતાં’તાં,

નિર્દોષભાવે…!

મિત્રો

કેવા આત્મીય–સ્વજન

લાગતા’તા…!

સમયની પાંખ ફેલાતી ગઈ…

જીવન નવા આસમાનને

સ્પર્શતું ગયું…

એક–બે–ત્રણ દશકા…

પાછું વળીને જોઉં છું

ત્યારે,

ભીતરથી ખારો પ્રશ્ન ઊઠે છે..

જે જિવાયું તે ‘ઘર’ હતું..?

પરસ્પર

 સ્નેહથી ભીંજાઈ જવાની

એ ‘કળા‘ તો..

ચાલો,

આપણે શીખી લઈએ….

બાળક પાસેથી..!

 

સુનીલ શાહ

 

 

‘મા–ધરતી’

ઊંચી-નીચી
ઊબડ-ખાબડ ધરતી,
ને સ્નેહની હરિયાળી ચાદર….

હે, માતૃભૂમિ !
અનાદિકાળથી
વરસાવે તું
હેત અનરાધાર…. 

બન્યો માનવ જ
અમાનવ,
ને ભૂલ્યો
તારો આદર…. 

કોણ સમજે,
કોને સમજાવે !
ધરતી જ અમ આધાર….

હરાયાં ઠેર ઠેર
ધરતીનાં ચીર,
ને હવામાં
મલીન કણો અપાર…. 

સમય કહે,
બદલો દિશા,
વિચારધારા- વહેણની
યા જાઓ પેલે પાર…. 

ક્યાં જશો
ને કોણ આપશે,
હવે
બીજી ધરતી ઉધાર….?

સુનીલ શાહ

 

 

 

 

વારતા

કોણે માંડી’તી સમયની વારતા..?

અંતમાં, જે થઈ પ્રલયની વારતા.

 

શાંત જળ ઝીલે કદી પથ્થરનો ઘા,

તો વ્યથા થઈ જાય લયની વારતા.

 

એટલે તો રોજ સૂરજ ડૂબે છે,

કે, લખાશે એક ઉદયની વારતા.

 

આપણામાં કૈંક ખૂટે છે હજી,

એટલે ના થઈ વિલયની વારતા.

 

ખીલશે સોળે કળાએ ચાંદ જ્યાં,

ત્યાં લખાશે રોજ ક્ષયની વારતા.

સુનીલ શાહ

 

 

 

 

 

હોય છે

ક્યાં બધે મનથી હસાતું હોય છે ?

હાસ્ય અમથુંયે લવાતું હોય છે ! 

 

આંખ ભીની થાય, કે ના થાય, પણ–

વેદનાથી મન ઘવાતું હોય છે.

 

આગને પેટાવવી તો છે સરળ,

પણ પછી ખુદને દઝાતું હોય છે.

 

સેજ સોનાની ભલે હો પિંજરે,

રોજ પંખી ત્યાં ઘવાતું હોય છે.

 

રાતભર પડખાં ઘસી નાંખો પછી,

યાદનું ધુમ્મસ છવાતું હોય છે.

 

સુનીલ શાહ 

 

જોવું પડે

આમ પણ ને તેમ પણ જોવું પડે
જીદમાં નહિતર ઘણું ખોવું પડે ! 

બિંબ જોયું આયનામાં,તેથી શું ?
આયનાની બ્હાર પણ હોવું પડે ! 

આમ તો સારૂં છે ઉંચે ઉડવું-પણ
તૂટે ઈચ્છાદોર,તો રોવું પડે  ! 

છે શરત મુસ્કાનની બસ એટલી
પારકાનાં આંસુને લ્હોવું પડે !

સુનીલ શાહ

લઈ આવો

સાદ આજે ઉધાર લઈ આવો,

આમ ડૂમાને બ્હાર લઈ આવો.

 

આ વિકસતા અગાધ રણ વચ્ચે,

ચોતરફ જળની ધાર લઈ આવો.

 

જ્યાં તમસનો મુશાયરો જામ્યો,

ત્યાં જ ચાલો, સવાર લઈ આવો.

 

લ્યો, ફરી વેદનાની ક્ષણ આવી,

સ્નેહભીનો વિચાર લઈ આવો.

 

આજ, સંવેદના ચકાસી લઉં,

લાગણી પર પ્રહાર લઈ આવો.

 

કેટલાં જન્મની તરસ છે, આ ?

એક ઝરણું ધરાર લઈ આવો.

સુનીલ શાહ

સહારોય કાફી..!

અમારે તો બસ, એ સહારોય કાફી,

કે, સૂરજ નહીં તો સિતારોય કાફી !

 

જરૂરી નથી કે, પ્રણય હોય વાચાળ,

હૃદયથી થતો એક ઈશારોય કાફી !

 

ભરી આશ ખોબે, અમે ઊભા કાંઠે,

આ જળ સાથે, થોડો પનારોય કાફી !

 

કસોટી ક્યાં ઓછી છે, આ જિંદગીમાં ?

સફળ થાવા, નક્કર વિચારોય કાફી !

 

દિશાઓ બધી જો ફરી જાય તો શું ?

ધરા પર અમારો ઈજારોય કાફી !

સુનીલ શાહ

 

 

અવતાર થઈ જાય..

 

નિરાકારથી કોઈ આકાર થઈ જાય,

તો, પથ્થર સરેઆમ અવતાર થઈ જાય !

 

સતત દોડવું એટલે ‘હાંફવાનું’ ?

પછી તો, તણખલાંનો પણ ભાર થઈ જાય !

 

બને બંધ, જો આંસુનાં પૂર પર, તો–

પ્રતીક્ષાની વેળાનો વિસ્તાર થઈ જાય !

 

ઉઝરડાય  ઉજવી લઈએ હૃદયથી,

ભલે, લોહીભીનો એ શણગાર થઈ જાય !

 

રદીફો’ને આ કાફિયા ઊઘડે જ્યાં,

બધી ઝંખનાઓનો આધાર થઈ જાય !

સુનીલ શાહ

‘બની’ જાઉં છું હું..!

હવા જોઈ વાદળ બની જાઉં છું હું,

કદી સાવ કાગળ બની જાઉં છું હું.

 

શ્વસી તો રહ્યો છું ફૂલોના એ સ્પર્શે,

ને તક જોઈ ઝાકળ બની જાઉં છું હું.

 

અગર આંખને જો સજા‘વી પડે તો,

ઘણીવાર કાજળ બની જાઉં છું હું.

 

સમજ છે, ને રસ્તો સરળ છે, છતાંયે

કદી કોઈ આગળ ‘બની’ જાઉં છું હું.

 

દિલો જોડવાની શરત મારીએ ત્યાં–

ઘણીવાર અટકળ બની જાઉં છું હું.

સુનીલ શાહ