ધ્યાન ક્યાં છે ?

ક્યાં જુએ છે દોસ્ત, તારું ધ્યાન ક્યાં છે ?
એ જ ને કે, આ જગતમાં સ્થાન ક્યાં છે ?

કેટલી સંપત્તિ તેં ભેગી કરી’તી,
આખરી મુકામ પર સામાન ક્યાં છે ?

પાન તો ખરવાનું છે એના નસીબે,
વૃક્ષનું એમાં કશે અપમાન ક્યાં છે ?

ગોળ ફરતી માછલી વીંધાશે ક્યાંથી,
તીર છે પણ દોસ્ત, એ સંધાન ક્યાં છે ?

કોઈને બસ સાંભળીએ ધ્યાનપૂર્વક,
આપણી પાસે ભલા, એ કાન ક્યાં છે ?
સુનીલ શાહ

સાચી ઉડાન છે.

આ જિંદગીનું પિંજરું નાની દુકાન છે,
ને સ્ટૉકમાં તો એક બે ટહુકાનો સાથ છે.

એના તો આગમનની અનોખી કમાલ છે,
કે સંભળાય પગરવો, જાણે અઝાન છે !

છે ખાતરી કે દીવો પ્રગટ થઈ જવાનો છે,
આ વાટ પરનાં રૂ કને તણખાનું વ્હાલ છે.

ઘરમાં કરોળિયાનાં આ જાળાં પૂછી રહ્યાં,
ખંડેર થઈ ગયેલા આ મનનો પ્રતાપ છે ?

આંબી શકે શિખર તું અપેક્ષાનું જો કદી,
તો કોઈના એ સ્નેહની સાચી ઉડાન છે.

કોફિનમાં રહેવું એટલે ફાવી ગયું મને,
બારી વગરના ઘરમાં રહ્યાની કમાલ છે !

સુનીલ શાહ

સધ્ધર જોઈએ

આપણી વચ્ચે કદી ના મત–મતાંતર જોઈએ,
પોત પોતાના વિચારો આત્મનિર્ભર જોઈએ.

સાંજ ડૂબે એના પહેલાં તારો ઉત્તર જોઈએ,
જામ શું કે ઝેર શું, સઘળું સમય પર જોઈએ.*

વૃક્ષ હો કે ડાળ હો, હો પાંદડાં કે ફૂલ; પણ,
દોસ્ત સઘળી ઋતુમાં ટહુકોય સધ્ધર જોઈએ.

જળ તને કઈ રીતે ફાવે શાંત રહીને જીવવું ?
વ્હેણને ખળભળ થવા એકાદ પથ્થર જોઈએ.

તું મળે તો બસ, પ્રતીક્ષા છો ને મેં લાંબી કરી,
મારે પૂરેપૂરું તો ક્યાં એનું વળતર જોઈએ !

આભ જેવું તું ઉઘાડેછોગ તો જીવી શકે,
આખરે માણસપણું ભીતરનું સધ્ધર જોઈએ.

(*તરહી પંક્તિ: મનહરલાલ ચોકસી)
સુનીલ શાહ

ફાવે નહિ

છો ને મંઝિલ મનગમતી આવે નહિ,
પાછી પાની કરવાનું ફાવે નહિ.

એનું તો ક્યાં કૈં ખર્ચાવાનું છે ?
ખિસ્સામાં જે સપનાંઓ લાવે નહિ !

તડકો ઓઢીને ફરનારું આ વૃક્ષ,
માણસને કાં કંઈપણ સમજાવે નહિ ?

સુખનો અવસર ક્યાંથી આવે અંદર ?
મનની ભીંતોને તું તોડાવે નહિ !

ખાલી રક્ષા બાંધ્યાનો મતલબ શો ?
જ્યાં લગ તું વ્હાલપને બંધાવે નહિ.
સુનીલ શાહ

નથી હું છોડવાનો

નથી હું છોડવાનો એ પ્રયત્નોને કદી પણ,
ભલે દીવાલને તોડી નથી શક્યો હજી પણ.

મળે જો હાથને મારા, મુલાયમ સ્પર્શ તારો,
નથી જોવી પછી આ હસ્તરેખાઓ જરી પણ.

ખરેખર માર્ગ અઘરો છે ઘણોયે સાધનાનો,
પડે છે એ બધુંયે જાણવા ઓછી સદી પણ.

થશે અહીં તોરણોમાંથી જ કૈં તહેવાર જેવું,
તમે આવી જુઓ, આવી જશે એવી ઘડી પણ.

ગમે છે તર્કથી સઘળીયે ઘટનાઓને જોવી,
ભળે જ્યાં લાગણી, ત્યાં જોઉં છું જુદું કરી પણ.

સુનીલ શાહ

હવે ટાળીએ

આ વ્યથાના પવનને જરા વાળીએ,
મહેલ પત્તાનો છે, સ્હેજ સંભાળીએ.

એ વિચારીને ક્યાં કૂંપળો ફૂટે છે,
કાલ સન્માન મળશે મને ડાળીએ !

માત્ર પુષ્પો જ પુષ્પો મળે, ચો-તરફ,
ચાલ, એવીય થોડીક ક્ષણ ગાળીએ

શું હતું ક્યાં ગયું એ જ ચિંતા કરી,
છેક છેલ્લે સુધી, જીવ ના બાળીએ.

દોસ્ત, માળા કે ગજરો બનાવો નહીં,
ફૂલને છેદવાનું હવે ટાળીએ.

સુનીલ શાહ

સગપણોની નદી

શુષ્ક થઈ છે બધા સગપણોની નદી,
આંગળી છોડીને જ્યારે ગઈ લાગણી.

આ ખુશી એથી ઝટ દ્વારે આવી ચઢી,
ફૂલથી ખોબો રાખ્યો હતો મેં ભરી.

ક્યાંથી એ રોજ ટહુકાઓ સમજી શકે,
કાન ને મનની વચ્ચે તો છે કાંકરી !

તપ્ત રેતી અને ઝાંઝવા સામે છે,
ભીતરે થાય ક્યાંથી ખરી વાવણી ?

રોજ એને ઉડાડો, ફરી આવશે,
કોણે રોપી કબૂતરમાં આ લાગણી ?
સુનીલ શાહ

તો શું કરવું કે’ મને ?

 

આવે તો આવે, ન આવે તો શું કરવું, કે’ મને ?
સુખ છે, એ ઉલ્લુ બનાવે તો શું કરવું, કે’ મને ?

રણ વચાળે રથ ઉભો જ્યાં યુદ્ધ માટે; કે તરત,
સગપણો દ્વિધા જગાવે તો શું કરવું કે’ મને ?

વૃક્ષ કેવી માવજતથી સાચવે છે પર્ણને ?
કોઈ ડાળીને હલાવે તો શું કરવું, કે’ મને ?

જોઇએ છે આમ તો અહીં છાંયડો સહુને છતાં,
બીજને કોઇ ન વાવે તો શું કરવું કે’ મને ?

સાંભળી છે વાત બહુ, એના ઋજુ ચહેરા વિષે
પણ, એ ઘૂંઘટ ના ઉઠાવે તો શું કરવું, કે’ મને ?
સુનીલ શાહ

 

સમજ્યા વગર

છોડ લખવાનું હવે સમજ્યા વગર,
શબ્દ, સાર્થક ના ઠરે ખુલ્યા વગર.

હોય છે પ્રત્યેક માણસમાં નવું,
પણ, કશું સમજાય નહીં હૈયા વગર !

આમ, ઊભા રહી જવું પોષાય નહીં,
ચાલશે નહીં કોઈને, ચાલ્યા વગર !

એ ખૂબી છે એક મીઠા સ્મિતની,
કે, કરી દે તરબતર વરસ્યા વગર !

અર્થ કલરવનો પછી સમજાવજે,
આવ પહેલાં વૃક્ષને કાપ્યા વગર.
સુનીલ શાહ

વાતમાં ને વાતમાં…

બસ અમે તો ત્યાં જ ઊભા રહી ગયા આઘાતમાં,
ચાલ ચાલીને ગયા એ વાતમાં ને વાતમાં..!

ત્યાં વળી સંવેદનાની શી અપેક્ષા રાખવી ?
જ્યાં તમે જીવી રહ્યા છો પથ્થરીયા જાતમાં.

આખું જીવન તો તમે કેવી નિરાંતે ગાળ્યું છે,
તોપ ક્યાંથી ફૂટવાની કહો, હવે એક રાતમા..!

હાસ્ય કોઈના મુખે જોઈ તમે સુખ ધારો નહિ,
છે ઘણાં એવા, જે આંસુ સારે છે એકાંતમાં.

વૃક્ષ તો ઝીલ્યા કરે છે રોજ તડકા, વાંસા પર
ઈશ્વરે બસ એટલે ટહુકા દીધા સોગાતમાં.

સુનીલ શાહ

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 33 other followers