આંખમાં જળ જ્યાં સમાયું,
ત્યાં સરોવર ઓળખાયું.
શ્વાસ સાથે શું ભરાયું ?
કે હૃદય પણ દોરવાયું !
એ સમંદર થઈ ગઈ પણ,
મોજું તારાથી થવાયું ?
હું સમેટી બેઠો ખુદને,
કે તમસ ભીતર છવાયું.
છે અકળ પોલાણ ભીતર,
કોઈથીયે ક્યાં ભરાયું ?
આ જીવન મૃગજળ સમું છે,
તોય લે, ખાસ્સું જિવાયું !
સુનિલ શાહ
છંદ વિધાન : ગાલગાગા | ગાલગાગા
દરરોજ એ જુએ છે અરીસે ફરી ફરી,
ફૂટે જવાની જાણે સતત, લે ફરી ફરી.
લઈ ક્રીમ, પાઉડર ઘસે ચહેરા ઉપર પછી,
આવી વસંત એમ એ સમજે ફરી ફરી.
ઢગલો સફેદ વાળને કાળાં કરી લે છે,
સત્તરની થાય છોકરી જાણે ફરી ફરી.
મૂંઝાય છે આ આયનો મનમાં ને મનમાં દોસ્ત,
કે બિંબ કેટલાં એ છુપાવે ફરી ફરી ?
આ તડ અરીસે છે કે છે ચહેરા ઉપર કશે,
એ જાય જાણી તો કદી ઝાંકે ફરી ફરી ?
સુનિલ શાહ
છંદ વિધાન : ગાગાલગા | લગાલલગા | ગાલગાલગા
પગલું મૂક્યું છે તો રસ્તો થઈ જશે,
માપવાનો ખુદને, મોકો થઈ જશે.
એક બારી હું ઉઘાડું, એક તું,
સામસામે રાહ ખુલ્લો થઈ જશે.
તું પુરાવા પ્રેમના માંગીશ ના,
સ્પર્શ કેવળ કર, ભરોસો થઈ જશે
ડાળ તૂટી, વૃક્ષને ધ્રાસ્કો પડ્યો,
છાંયડો કોઈને ઓછો થઈ જશે.
તું વહે છે, તો વહ્યા કરજે સતત,
ભીતરી મૃગજળનો દરિયો થઈ જશે.
સુનિલ શાહ
(૧)
પંખી ટહુક્યું,
ડાળ ઝૂલી,
ઝરણાં ખળખળ વહ્યાં…
મનને થયું,
પ્રતીક્ષાની
સઘળી સૂકી ડાળ
હમણાં મ્હોરી ઊઠશે..
નવાં ફૂલો ખિલખિલાટ ખીલશે
પતંગિયાં નવાં ગીત ગાશે…
વિશ્વાસ કહો યા શ્રદ્ધા,
પણ,
તૂટયું આખરે સ્વપ્ન..
સાચું કહું…?
એ ન જ આવી…!!
–––––––––––––––
(૨)
બારી પાસે બેસી
આંખમાં
સ્મરણોનું આકાશ ભરવાના
પ્રયત્નો કરતો હતો.
કોણ જાણે ક્યાંકથી
વિષાદનું વાદળ
ઊતરી આવ્યું…!
હળવેકથી એણે
આંખના આકાશને
ઘેરી લીધું…
સંયમની પાંપણી સરહદો
વટાવી દીધી,
અંતે…?
ટપ…ટપ….ટપ…!
હૃદય હળવું,
ડૂમો પ્રવાહી…
દૃશ્ય કેવું ભાવવાહી…!!!
સુનિલ શાહ
દિલાસો આપવાનું આખરે ચૂકી જવાયું છે,
હૃદયને ઠારવાનું આખરે ચૂકી જવાયું છે.
તને, લે દોરવા બેઠો અહીં હું મુજ અહમ્ લઈને,
હતું જે ત્યાગવાનું આખરે ચૂકી જવાયું છે.
બીજાને જાણવામાં જિંદગી આખી ગઈ છે દોસ્ત,
ને ખુદને જાણવાનું આખરે ચૂકી જવાયું છે.
તેં ફેલાવ્યો પ્રણયનો હાથ પણ; સમજી શક્યો ના હું,
હથેળી ચૂમવાનું આખરે ચૂકી જવાયું છે.
વહે છે ગૂંગળાઈને હજીયે બંધનોના નીર,
કિનારા તોડવાનું આખરે ચૂકી જવાયું છે.
જઈ પાલવ સુધી એના, પવન ભીનો થયો છે આજ,
એ આંસુ રોકવાનું આખરે ચૂકી જવાયું છે.
સુનિલ શાહ
પાંપણોની ભીતરે ચોપાસ શોધી રાખજે,
તું ટપકતાં આંસુનો ઈતિહાસ શોધી રાખજે.
સ્નેહનો દરિયો વહે છે આયખાને આંગણે,
પી શકું સઘળું, તું એવી પ્યાસ શોધી રાખજે.
ફૂલ ભમરાને લઈ લે બાથમાં, એ રીતે તું,
આપણી વચ્ચે નવો વિશ્વાસ શોધી રાખજે.
સાંજને છેડે ભલે ઢળતો રહે છે સૂર્ય, પણ,
જાતમાંથી તું સ્વયં અજવાસ શોધી રાખજે.
લાગણીની ભીની કૂંપળ ફૂટવા લાગી છે અહીં,
આ હૃદયથી તે હૃદયનો પ્રાસ શોધી રાખજે.
સુનિલ શાહ
હું ભલે ને આભમાં ઊડવાને અહીં સક્ષમ નથી,
પણ ધરા પર પાંખ ફેલાવી શકું એ કમ નથી.
શ્વાસ પાંખોમાં દબાવી ડાળ પર ઝૂલે વિહંગ,
એય જાણે છે, અહીં રહેવાનું તો કાયમ નથી.
મારા નાજુક સ્પર્શથી વિહ્વળ પ્રિયે તું ના થતી,
હું તને તરછોડું, એવી વાતમાં કૈં દમ નથી.
સ્વપ્નની સાથે બનાવી રાખવા દૂરી અમે,
પાંપણો રાખી છે ખુલ્લી, એનો કોઈ ગમ નથી.
માત્ર વિસ્તરવું કશાયે કામનું હોતું નથી,
રણ, તું પગલાં સાચવી શકવા હજી સક્ષમ નથી.
સુનિલ શાહ
થોડાં પ્રયત્ન પછી,
શેર માટીની ખોટને..
સહજ રીતે સ્વીકારનારા
અમે બંને–
કાળના ધસમસતા પ્રવાહમાં
ભૂલી ગયેલાં કે ઘડપણમાં શું…?
એકબીજાના પૂરક થઈ રહેવાની વાત તો
મીઠ્ઠી લાગે છે,
પણ…
એક ચક્ર થંભી જશે ત્યારે,
બીજા ચક્રનું શું..?
આ ડરામણો પ્રશ્ન થયો,
ને આંખ ખુલી ગઈ.
ઘસઘસાટ ઊંઘતી પત્ની તરફ
સહજ નજર નાંખી–
મનને આશ્વાસન આપ્યું..
‘ ભીડ વચ્ચે પણ ઘડપણ એકલું હોય
એવું બને છે જ ને ?
હોય છે એનેય,
ચિંતા ક્યાં નથી હોતી..?
હોવાના ભાર વચ્ચે જીવવાં કરતાં
અભાવ વચ્ચે જીવતાં શીખવું જોઈએ–
કમસેકમ
કોઈ ઘરડાંઘરનો રસ્તો બતાવશે
એ ડર તો નથી…!’
આ હવા જ્યાં પાંદડાના ગાલ ચૂમે છે પછી,
ડાળ સઘળી સ્નેહભીની થઈને ઝૂલે છે પછી.
તું હવાની જેમ સરસર આવ–જા ના કર અહીં,
મારી ભીતર એથી કૈં વંટોળ ઊઠે છે પછી.
કેમ, તેં પાડેલ પડછાયાની હું પરવા કરું ?
સૂર્ય, ખુદ તારો જ પડછાયો તો ખૂટે છે પછી.
એક વખત તું ફૂંક ચૂલે વાપરીને જોઈ લે,
રોટલામાં કેટલી મીઠાશ ફૂટે છે પછી.
ઘરની હર દીવાલ પર મેં ગોઠવ્યા છે આયના,
તોય ખુદને ભાળવામાં કૈંક ખૂટે છે પછી.
સુનિલ શાહ
સરળ ક્યાં છે રસ્તા ઉપર એકલા ચાલવાનું,
એ ગબડાવી દેશે, ક્યાં ઠેકાણું છે આ હવાનું !
કોઈ હાથ ઝાલી કરાવી દે જો પાર રસ્તો,
તો કારણ મળી જાય ત્યાં કોઈને ચાહવાનું.
*** *** *** ***
ચાતરેલા ચીલા પર ચાલીને તેં શી ધાડ મારી ?
ફૂલ સાથે કંટકો લાવીને તેં શી ધાડ મારી ?
તું હવાને રોકવામાં જો સફળ થઈ હોત તો ઠીક,
બાકી બારી–બારણાં વાસીને તેં શી ધાડ મારી ?
સુનિલ શાહ
|
Recent Comments