બે અછાંદસ રચના..

 એકાધિકાર

 

એ કળાને તો,

માણસે  ક્યારનીયે

આત્મસાત્ કરી લીધી છે,

હવે,

એકાધિકાર

ખતમ થઈ ગયો છે,

કાચીંડાનો..

રંગ બદલવાનો..!

———————–

ઘર

 

બાળપણમાં

અમે ઘર–ઘર રમતાં’તાં,

નિર્દોષભાવે…!

મિત્રો

કેવા આત્મીય–સ્વજન

લાગતા’તા…!

સમયની પાંખ ફેલાતી ગઈ…

જીવન નવા આસમાનને

સ્પર્શતું ગયું…

એક–બે–ત્રણ દશકા…

પાછું વળીને જોઉં છું

ત્યારે,

ભીતરથી ખારો પ્રશ્ન ઊઠે છે..

જે જિવાયું તે ‘ઘર’ હતું..?

પરસ્પર

 સ્નેહથી ભીંજાઈ જવાની

એ ‘કળા‘ તો..

ચાલો,

આપણે શીખી લઈએ….

બાળક પાસેથી..!

 

સુનીલ શાહ

 

 

‘મા–ધરતી’

ઊંચી-નીચી
ઊબડ-ખાબડ ધરતી,
ને સ્નેહની હરિયાળી ચાદર….

હે, માતૃભૂમિ !
અનાદિકાળથી
વરસાવે તું
હેત અનરાધાર…. 

બન્યો માનવ જ
અમાનવ,
ને ભૂલ્યો
તારો આદર…. 

કોણ સમજે,
કોને સમજાવે !
ધરતી જ અમ આધાર….

હરાયાં ઠેર ઠેર
ધરતીનાં ચીર,
ને હવામાં
મલીન કણો અપાર…. 

સમય કહે,
બદલો દિશા,
વિચારધારા- વહેણની
યા જાઓ પેલે પાર…. 

ક્યાં જશો
ને કોણ આપશે,
હવે
બીજી ધરતી ઉધાર….?

સુનીલ શાહ