ઊંચી-નીચી
ઊબડ-ખાબડ ધરતી,
ને સ્નેહની હરિયાળી ચાદર….

હે, માતૃભૂમિ !
અનાદિકાળથી
વરસાવે તું
હેત અનરાધાર…. 

બન્યો માનવ જ
અમાનવ,
ને ભૂલ્યો
તારો આદર…. 

કોણ સમજે,
કોને સમજાવે !
ધરતી જ અમ આધાર….

હરાયાં ઠેર ઠેર
ધરતીનાં ચીર,
ને હવામાં
મલીન કણો અપાર…. 

સમય કહે,
બદલો દિશા,
વિચારધારા- વહેણની
યા જાઓ પેલે પાર…. 

ક્યાં જશો
ને કોણ આપશે,
હવે
બીજી ધરતી ઉધાર….?

સુનીલ શાહ

 

 

 

 

About these ads