અછાંદસ– સુનીલ શાહ

 ભ્રમ

ફૂટપાથના એક છેડે સૂતેલો

લઘરવઘર ‘માણસ’

નસકોરાં બોલાવી ગાઢ નિંદ્રાની

છડી પોકારે છે…

ત્યારે,

મને થાય છે…

ધોધમાર વરસાદની વચ્ચે

કોરાં રહી જનારા આપણે,

પેલા માણસની જેમ

સપનાંને

માણી શકીએ છીએ ખરા ?

જેને આપણે

‘સુખ‘ નામના પ્રદેશ તરીકે

ઓળખીએ છીએ, ત્યાં…

આપણે પોષ્યાં છે,

અઢળક ભ્રમોને..!!

–––––––––––––––

હદ

આદમથી

આમ આદમી સુધીની

સફરનો સાક્ષી તે આ સૂરજ…

કંઈ કેટલીયે પેઢીનાં દર્દને

પોતાનામાં ભંડારી

આગ વરસાવે છે ગગનથી..

જાણે કહી રહ્યો છેઃ

‘સહનશક્તિની પણ હદ હોય છે..’

ને,

એ હદ અતિક્રમાય છે

ત્યારે,

ક્યાંક વાવાઝોડું, ક્યાંક પૂર

ક્યાંક ધ્રુજારી તો ક્યાંક આગ

દેખાય છે..

એ સૌનું પરિણામ તો..

અશ્રુ જ ને..?!

સુનીલ શાહ

બળવું હતું સદાયે

 

આ આસમાનને તો અડવું હતું સદાયે

ને વાદળો બનીને ફરવું હતું સદાયે

 

રંગો બધા ખવાઇ આ આશના ગયા છે

આકાર આપવાને મથવું હતું સદાયે

 

સાગર જરા સમાયો તારી આ આંખમાં જો

મોજાં સમીપ જઇને તરવું હતું સદાયે

 

જીવન સફળ થયું’તું જે વાતને સહારે

તે મર્મ પામવાને મથવું હતું સદાયે

 

માગું તમામ દુઃખને આ આંગણે હવે તો

એક સૂર્યને અડીને બળવું હતું સદાયે

 

પાણી ભલેને છલકે સુખના સરોવરેથી

મારી તરસને આગળ વધવું હતું સદાયે 

સુનીલ શાહ

( છંદ વિધાનઃ ગા ગાલગાલ ગાગા \ ગા ગાલગાલ ગાગા)