સક્ષમ નથી

 

 

હું ભલે ને આભમાં ઊડવાને અહીં સક્ષમ નથી,

પણ ધરા પર પાંખ ફેલાવી શકું એ કમ નથી.

 

શ્વાસ પાંખોમાં દબાવી ડાળ પર ઝૂલે વિહંગ,

એય જાણે છે, અહીં રહેવાનું તો કાયમ નથી.

 

મારા નાજુક સ્પર્શથી વિહ્વળ પ્રિયે તું ના થતી,

હું તને તરછોડું, એવી વાતમાં કૈં દમ નથી.

 

સ્વપ્નની સાથે બનાવી રાખવા દૂરી અમે,

પાંપણો રાખી છે ખુલ્લી, એનો કોઈ ગમ નથી.

 

માત્ર વિસ્તરવું કશાયે કામનું હોતું નથી,

રણ, તું પગલાં સાચવી શકવા હજી સક્ષમ નથી.

 

સુનિલ શાહ

 

ડર નથી..!– સુનિલ શાહ

થોડાં પ્રયત્ન પછી,

શેર માટીની ખોટને..

સહજ રીતે સ્વીકારનારા

અમે બંને–

કાળના ધસમસતા પ્રવાહમાં

ભૂલી ગયેલાં કે ઘડપણમાં શું…?

એકબીજાના પૂરક થઈ રહેવાની વાત તો

મીઠ્ઠી લાગે છે,

પણ…

એક ચક્ર થંભી જશે ત્યારે,

બીજા ચક્રનું શું..?

આ ડરામણો પ્રશ્ન થયો,

ને આંખ ખુલી ગઈ.

ઘસઘસાટ ઊંઘતી પત્ની તરફ

સહજ નજર નાંખી–

મનને આશ્વાસન આપ્યું..

‘ ભીડ વચ્ચે પણ ઘડપણ એકલું હોય

એવું બને છે જ ને ?

હોય છે એનેય,

ચિંતા ક્યાં નથી હોતી..?

હોવાના ભાર વચ્ચે જીવવાં કરતાં

અભાવ વચ્ચે જીવતાં શીખવું જોઈએ–

કમસેકમ

કોઈ ઘરડાંઘરનો રસ્તો બતાવશે

એ ડર તો નથી…!’