ગમતું નથી

એ તડપ લઈ જીવવું ગમતું નથી,
બે કિનારે થઈ જવું ગમતું નથી.

બોલવાનું હોય ત્યાં બોલી જ દઉં,
મૌન રહી મન બાળવું ગમતું નથી.

એટલે તો હું પતાસાં વ્હેંચું છું,
સુખ, મને સંતાડવું ગમતું નથી.

કેટલાં આવ્યાં અને ચાલ્યાં ગયાં,
સ્વપ્ન નામે–ઝૂરવું ગમતું નથી.

બસ, અદાકારી મને ના જોઈએ,
સીધું કહી દે, ‘ચાહવું ગમતું નથી.’

શ્વાસની આ પાલખીમાં બેઠા સૌ,
કોઇને ઉતરી જવું ગમતું નથી.

સુનીલ શાહ

હૃદયથી દોસ્ત ! તું ટહુકી લે, આજ તારી છે,
મળી જે ડાળ, એ કાલે તો છોડવાની છે,

નિહાળી રેતની શીશી, એ સત્ય પામ્યો છું,
ગતિ સમયની અટલ છે, ’ને એકધારી છે.

કિરણ સવારનું, ઝળહળ પ્રગટ થવાનું છે,
મેં કાળરાત્રિ એ વિશ્વાસથી વિતાવી છે.

હું નિત્ય એને રમાડું, વિચાર ન્યારો છે,
પરંતુ, વાળની લટ હાથમાં ક્યાં આવી છે ?

ભલેને એકઠા થઇ, મારી સૌ કરે ટીકા,
તું બોલ, આંગળી એક એમાં કેમ તારી છે ?

કોઈના સ્વપ્ન વિશે ક્યાં કશુય બોલું છું ?
જુઓ, આ મારા જ ઘરમાં ભીની પથારી છે !
(છંદ વિધાન: લગાલગા લલગાગા લગાલગા ગાગા)

સુનીલ શાહ

અજવાળવાનું હોય છે

કોણ એને સાંભળે આ ગૂંગળાતા શ્હેરમાં ?

ક્યાં કદી મળવાનું કારણ આપવાનું હોય છે,
એક નાનું એવું બ્હાનું શોધવાનું હોય છે.

સ્હેજપણ કસ્તર સમું પોષાય નહીં સંબંધમાં,
લાગણીના ચારણેથી ચાળવાનું હોય છે.

તારવી કાંટા અલગ, એ મ્હેક વ્હેંચે છે સતત,
બાગ પાસે એટલું બસ, શીખવાનું હોય છે.

કોણ એને સાંભળે આ ગૂંગળાતા શ્હેરમાં ?
ગાઈ, થાકી પંખીએ જંપી જવાનું હોય છે.

પુષ્પ વત્તા મ્હેક વત્તા બાગ સમ માણસ મળે,
એ પછી ક્યાં આપણે કંઈ ખોળવાનું હોય છે !

સહેજ બારીને ઉઘાડો, કે તરત ટહુકો મળે,
એમ લીલું ઝાડવું જીવાડવાનું હોય છે.

આડશો વચ્ચે હવે તડકોય ભાંગેલો મળે,
આપણું ઘર, આપણે અજવાળવાનું હોય છે

સુનીલ શાહ

માણસ

મળશે, માણસ ઓછા મળશે,
માણસ યાને, ભ્રમણા મળશે.

એકલ-દોકલ, ચોરે ચૌટે,
માણસ નામે પુતળા મળશે.

ઉઘડે તો ઉઘાડી જો જો
માણસ સહુ અધખુલ્લા મળશે.

ટોળે વળશે હરખાતા,પણ
ખપ ટાણે કચવાતા મળશે

ઉગતા-ઢળતા સૂરજ સાખે,
માણસ કૈં આથમતા મળશે.

રંગો તો પણ રંગાશે નહીં
કાયમ કાળા-ધોળાં મળશે

દોરા-ધાગા ,ટીલા-ટપકાં
માણસ ત્યાં અટવાતા મળશે.

પંખી, ટહુકા, ઝરણાં – નિર્મળ,
માણસ ક્યારે એવા મળશે ?

ઈશ્વર, તું ઉત્તર દેને ભઇ !
માણસ થઇ, માણસ ક્યાં મળશે ?
સુનીલ શાહ

કઈ રીતે ગમે ?

વેશ બદલી જીવવાનું રોજ કઈ રીતે ગમે ?
એમ, મનને મારવાનું રોજ કઈ રીતે ગમે ?

ના મળ્યો મારા જ સપનાંનો મને કૂવો સજળ,
પાત્ર ખાલી ખેંચવાનું રોજ કઈ રીતે ગમે ?

છૂટવાનું હોય છે બસ, ભીતરી માયાથી દોસ્ત,
મુક્તિધામે દોડવાનું રોજ કઈ રીતે ગમે ?

દઉં છું હું તો એ  સ્વરૂપે, જે સ્વરૂપે આવે છે,
ઊર્મિને શણગારવાનું રોજ કઈ રીતે ગમે ?

હો હૃદયનું ક્યાંક જો સંધાન તો..તો ઠીક છે,
જાતને ફંગોળવાનું રોજ કઈ રીતે ગમે ?

બીજ હો કે ડાળખી, હો વૃક્ષ કે કૈં પણ પછી,
મન વગરનું મ્હોરવાનું રોજ કઈ રીતે ગમે ?
સુનીલ શાહ

ના ગમે

મને એ જ ક્ષણ ઉમ્રભર ના ગમે,
રહું હુંય મારા વગર, ના ગમે.

હું ટોળામાં સામેલ તો થાઉં; પણ,
મને બેખબર રાહબર ના ગમે.

તમે કહો, તો સરનામું તો સાચું કહો !
રઝળવાનું આ દરબદર ના ગમે.

ન તકરાર છે, પ્યાર પણ જ્યાં નથી,
સતત મૌન હો એવું ઘર ના ગમે.

કહે, કે કઈ રીતે ચૂમી શકું ?
મને સાવ સુક્કા અધર ના ગમે.

બધુંયે બધે માપસરનું ગમે,
બધુંયે બધે માતબર ના ગમે.
સુનીલ શાહ

બાળપણ પાછું જગાડો

તે પછીથી, વાંસળી હાથે રમાડો,
સૌ પ્રથમ એકાદ પર્વત તો ઉપાડો !

બસ લખો, એવું લખો કે દીપ પ્રગટે,
કોઈને કારણ વગર શાને દઝાડો ?

સાત પગલાં… દૂરની છે વાત, છોડો !
એક પગલું સાચું મૂકી તો બતાડો !

હસ્વ ‘ઇ’ કે દીર્ધ ‘ઈ’ કૈં પણ લખો; પણ
શબ્દ સાથે લાગણીને બસ ઉઘાડો.

રોજ એને ચાંદની તો ક્યાં મળે ? તોય,
છે પ્રતીક્ષારત અગાસી રાતદા’ડો.

બસ, ભમરડો ફેરવો, ટીચો લખોટી,
એ રીતે પણ બાળપણ પાછું જગાડો.

સુનીલ શાહ

જજે સૌને હસાવીને

ન કેવળ તું, બધા આવ્યા નિયત શ્વાસો લખાવીને,
જવું છે, તો જતાં પહેલાં જજે સૌને હસાવીને.

મને લાગે છે કે, એકાદ હરણું તો હશે સૌમાં,
નહીંતર જાય ના સૌ નાવ મૃગજળમાં ચલાવીને..!

ઘણું તૂટયું, ઘણું ફૂટયું, ઘણું છૂટું થયું છે પણ;
સમી સાંજે, જવું છે એક–બે જોડી બનાવીને.

મને કાં ચોતરફ દેખાય છે લીલાશ લથબથ અહીં !
ખબર નહીં, કોણ આ સૌમાં ગયું વરસાદ વાવીને ?

ન પગરવ સંભળાયા, ના હવે છે શક્યતા કોઈ,
છતાં ચૂપચાપ ઊભાં દ્વાર–ઉંબર, મન મનાવીને.

ફૂલીને જેઓ પરપોટા સમું જીવી રહ્યા છે દોસ્ત,
સપાટી એમને જળની હું આવ્યો છું બતાવીને.

સુનીલ શાહ

 

 

 

દુનિયા હતી

Web Photo

દ્વારની નોખી જ ત્યાં ગણના હતી,
પગરવોની પણ અજબ દુનિયા હતી…!

ચીસ ને ચિત્કાર સહુ કોઠે પડ્યાં,
કાન માટે ક્યાં નવી ઘટના હતી ?

ચાલ…એવું મેં ચરણને ના કહ્યું,
ચાલવાની વાતે ક્યાં શંકા હતી ?

ભીતરી એ આક્રમણ સમજાયું ના,
જળ વચાળે તૂટતી નૌકા હતી.

એટલું ઝીલ્યું, ઝિલાયું જેટલું,
મારા ખોબાનીય એક સીમા હતી.

સ્હેજ મોડું થઈ ગયું ઘર પહોંચતા,
વાટ જોતી જાગતી રહી, ‘મા’ હતી..!

સુનીલ શાહ

એકધારી થઈ છે

આજે સાહિત્ય સંગમ, સુરત ખાતે યોજાયેલ  ‘તરહી મુશાયરા’માં રજૂ કરેલ ગઝલ……….

બધાની થઈ એ અમારી થઈ છે,
ન તૃષ્ણા કદી નિર્વિકારી થઈ છે.

પડી ભાત એવી પ્રથમ સ્પર્શની કે,
અસર જે થઈ, એકધારી થઈ છે !

પડ્યાં ટાંકણાંઓ બધાં સહેજ ટાંચાં,
જુઓ, શિલ્પની શી ખુવારી થઈ છે !

કહો તો ખરાં ! વિસ્તરીને જશો ક્યાં,
કદી કોઈ બારી અટારી થઈ છે ?

ઝરૂખે ઊભા કે તરત તમને જોયાં,
* અમારી શરૂઆત સારી થઈ છે ! *
(* તરહી પંક્તિ– સંધ્યા ભટ્ટ)
સુનીલ શાહ