મારું ભીતર છે, કોઈ ‘છટકું’ નથી,
દ્વાર પાછળ જો… કોઈ દ્વાર નથી.

એ જરૂરી છે, હોય અર્થસભર,
શબ્દ કેવળ કશો વિચાર નથી.

શોધ એવું અતીત તો તું ખરો,
કોઈ પાને કશા પ્રહાર નથી.

ફૂલ રહેવા દે, લાગણી લઈ આવ,
દોસ્ત, મારું હૃદય મઝાર નથી.

સુનીલ શાહ

બે જણા પાછા મળ્યા, પાછા લડ્યા,
વાતમાં ઇતિહાસ જેવું ક્યાં હતું ?

શી રીતે અવસર અહીં ઉત્સવ થશે,
ભીતરે ઉલ્લાસ જેવું ક્યાં હતું ?

એટલે નોખાં છે વર્તુળ સૌનાં અહીં,
એક સરખા વ્યાસ જેવું ક્યાં હતું ?

આભનો વિસ્તાર પણ ઓછો પડ્યો,
પાંખને સંન્યાસ જેવું ક્યાં હતું ?

સુનીલ શાહ

હું તને જોઉં ને બસ, મને લાગે છે,
મારી જ જાત નિહાળવા જાઉં છું.

તું કહે હા કે ના, સરખું છે મારે મન,
બીજે હું મનને ક્યાં વાળવા જાઉં છું..?

છે લપસણી જગા એમ જાણ્યા પછી,
ક્યાં મને હુંય સંભાળવા જાઉં છુ..?

ગાંડપણ લાગે તો ગાંડપણ, તે છતાં,
માણસોમાં ખુદા ખોળવા જાઉં છું.

ચાહું છું દૂર કરવા બધી ભેળસેળ,
લાગણીને સતત ચાળવા જાઉં છું.

સુનીલ શાહ

કાંટા વચ્ચે રહો છો, જીવા,
ફૂલો જેવું મહેકો, જીવા.

તોફાની છે દરિયો, જીવા
સંયમ થોડો રાખો, જીવા.

હા, દેહ ભલે શણગારો ને !
મનને સુંદર રાખો, જીવા.

રોશન કરવા જીવન સૌનું,
થઈએ જાતે તડકો, જીવા.

કોણ અહીં કાયમ રહેવાનું,
ખુદને બસ સમજાવો, જીવા

પાણી જેવું છે જીવન તો,
ફૂટે છે પરપોટો, જીવા.

ઓછું વત્તું તો હોવાનું,
છે જે, તે સ્વીકારો, જીવા.

પાંપણનો પહેરો ઓછો છે,
કે ચશ્માં પહેરો છો, જીવા..?

ભીતર હો કૈં જખ્મો તોયે,
નક્કર છાતી રાખો, જીવા.

સુનીલ શાહ

હો ચરણની છાપ તો ભૂંસી શકું,
હું સ્મરણનો માર્ગ ના રોકી શકું.

એટલી નવરાશ ક્યાં લાવી શકું ?
રોજ ઈશ્વર શોધવા નીકળી શકું..!

પટપટાવે આંખ સંમતિમાં તું જો,
મારું ખાલી પાત્ર છલકાવી શકું.

સાવ નાની વાતમા ઝઘડી પડું,
એટલો નીચે હું ના ઉતરી શકું,

એટલે મેં આયનો તોડ્યો હતો,
હમશકલની જાળથી છૂટી શકું.

વૃક્ષ છું હું, મારું સઘળું લઈ લે પણ,
માત્ર ટહુકો  ના તને આપી શકું.

સુનીલ શાહ

કઈ રીતે આવી શકે પાછી સવાર,
સાંજનો આ પીંડ બંધાયા વગર ?

એ જ તો એક સત્ય છે આ પ્રેમનું,
કે, રહે નહિ કોઈ ચર્ચાયા વગર.

છે સમયની એ કરામત, કે સમય,
પાછો ક્યાં આવે છે બદલાયા વગર ?

શી રીતે જાણી શકો વંટોળને,
રણ ઉપર રણ બીજું સર્જાયા વગર ?

સુનીલ શાહ

માયા ક્યાં ઓછી રાખી છે ?
પાંખોની દોસ્તી રાખી છે.

આંસુ કઈ રીતે આવ્યા, કહું ?
ઈચ્છાઓ પકડી રાખી છે.

સુંવાળો છે રસ્તો તેથી,
ચપ્પલમાં ખીલી રાખી છે.

સઘળી પીડા થેલીમાં લઈ,
ભીંતે લટકાવી રાખી છે.

એને કોઈ તો સમજાવો,
ટહુકાથી દૂરી રાખી છે..!

નિષ્ફળતા સામે આવી પણ,
મેં ગતિ ક્યાં ધીમી રાખી છે ?

સુનીલ શાહ

રોજ મારામાં સાંજ વાવું છું,
એમ સૂરજને હું ઝુકાવું છું.

એજ જખ્મો છે, એ જ નકશો છે,
ભાત નોખી હું ક્યા બતાવું છું ?

કોઈ સુંવાળી ક્ષણ લપેટીને
લ્યો, હું ઘડપણ સહજ વિતાવું છું.

તું હશે સારથી જગતનો પણ,
મારા ઘરને તો હું ચલાવું છું..!

છો ને ઊંચક્યો કદી તેં ગોવર્ધન,
જાતને રોજ હું ઉઠાવું છું.

સુનીલ શાહ

હોય, હોવી જોઈએ મનને તલાશ,
આખરે ક્યાં આપણે ખોટા પડ્યા ?

દૂરથીયે મ્હેક લઈ આવ્યા તમે,
સૌ હવાના વ્યાપથી ભોંઠા પડ્યા.

લાવ્યા શું ને લૈ જવાના છીએ શું ?
એટલું પૂછતાં એ છોભીલા પડ્યા.

ચીસ સાથેની સફર લખતો રહ્યો,
ડાયરીનાં પાનાં બસ ઓછાં પડ્યાં.

સુનીલ શાહ

તું મળે, તો મળે છે એ રીતે,
ટીચવા આવે છે લખોટીને !

ટાંકણાની ફિકર કરે છે પણ,
કેમ છે, પૂછ્યું છે હથોડીને ?

પ્રેમનો અર્થ એમ ના સમજાય,
જો, પ્રથમ જાત ત્યાં ઝબોળીને.

એટલે રાખું છું કફન સાથે,
જઈ શકું જો સમય વળોટીને !

સુનીલ શાહ