Monthly Archives: નવેમ્બર, 2008

સાચવું છું.

 

 

મળ્યા ઘાવની હું અસર સાચવું છું.

હૃદયમાં બધાની કદર સાચવું છું

 

છલોછલ થયું છે, આ સ્વપ્નોથી ભીતર,

કૈં સપનાં હવે આંખ પર સાચવું છું.

 

પ્રથમવાર જોયાં હતાં, જે નજરથી,

હૃદયમાં, હજી એ નજર સાચવું છું.

 

લગાતાર હું છેતરાયો વસંતે,

ને તેથી, સતત પાનખર સાચવું છું.

 

સનાતન છે આ દર્દ મારું, એ કારણ,

હજી આંસુઓને ભીતર સાચવું છું.

 

તમે આમ અધવચ ગયા હાથ છોડી,

છતાં, યાદની હું સફર સાચવું છું.

 

છે, અકબંધ યાદો તમારી સૌ ખૂણે,

હું ટહુકા વિનાનું એ ઘર સાચવું છું.

 

સુનિલ શાહ

 

નથી શકતો

 

 

 

તૂટેલા પાત્રથી હું જામ છલકાવી નથી શકતો,
*
સભામાં ભગ્ન હૈયે રંગ રેલાવી નથી શકતો.

 

દીવાને રાખવાનાં સૌ પ્રયત્નો છે જ મારાં પણ,
હવાને તેજ ફૂંકાતી હું અટકાવી નથી શકતો.

 

નથી સમજાતું કે આ આંસુ છે કે છે કોઈ પથ્થર ?
હું મારી પાંપણોનો બોજ ઊઠાવી નથી શકતો.

 

જુઓને, ચાંદ પર જઈ આજ માણસ આભ માપે છે,
એ પંખી જેમ તોયે પાંખ ફેલાવી નથી શકતો.

 

ઉપરથી લોહી ને શાહી બધાંને એક લાગે છે,
ભીતરનો ભેદ હું શબ્દોમાં દર્શાવી નથી શકતો.

 

જશે, ને જાય છે આ દર્દની પ્રત્યેક પળ તો પણ,
અહીં માણસ સહજ સ્મિત કેમ ફરકાવી નથી શકતો ?

 

સુનિલ શાહ

 

(* તરહી પંક્તિ)