Monthly Archives: ફેબ્રુવારી, 2010

લૈ બેઠી હતી

 

જિંદગીની ત્યાં સુધી એ આશ લૈ બેઠી હતી,
માછલીઓ જ્યાં સુધી ભીનાશ લૈ બેઠી હતી.

ડર સમંદરનો બતાવો તોય એને શું હવે?
બેય આંખે રોજ જે ખારાશ લૈ બેઠી હતી.

જોઈને એને સહજ રીતે હસે છે બાળકો,
‘મા’ હૃદયમાં પ્રેમનું આકાશ લૈ બેઠી હતી.

ભૂખ જ્યાં ટોળે વળી, એ ઝૂંપડીની ભીતરે,
ભાગ્યની પીડા હજી કાળાશ લૈ બેઠી હતી.

દ્રૌપદીની જેમ જેનાં ચીર ખેંચાયાં અહીં,
એક બાળા લાગણીની લાશ લૈ બેઠી હતી.

સુનીલ શાહ

રીત સાચી છે..

ગળે વળગી જવાની રીત સાચી છે,
અમે ઊંડાઈ એ રીતે ચકાસી છે.

જમાનો મારશે ધક્કા ઉપર ધક્કો,
તમે ઊભા થવાની ટેવ પાડી છે ?

હશે નક્કર કશું ભીતર અમારી કે,
હજી મુઠ્ઠી અમે અકબંધ રાખી છે.

પુરાણી પ્રીત છે આ વૃક્ષ સાથેની
હવાએ એટલે ડાળી હલાવી છે.

ભરોસો શો તમે ક્યારે ને શું માંગો ?
અમે લ્યો, આંગળી સઘળીયે કાપી છે.

સુનીલ શાહ