Monthly Archives: ઓગસ્ટ, 2012

જજે સૌને હસાવીને

ન કેવળ તું, બધા આવ્યા નિયત શ્વાસો લખાવીને,
જવું છે, તો જતાં પહેલાં જજે સૌને હસાવીને.

મને લાગે છે કે, એકાદ હરણું તો હશે સૌમાં,
નહીંતર જાય ના સૌ નાવ મૃગજળમાં ચલાવીને..!

ઘણું તૂટયું, ઘણું ફૂટયું, ઘણું છૂટું થયું છે પણ;
સમી સાંજે, જવું છે એક–બે જોડી બનાવીને.

મને કાં ચોતરફ દેખાય છે લીલાશ લથબથ અહીં !
ખબર નહીં, કોણ આ સૌમાં ગયું વરસાદ વાવીને ?

ન પગરવ સંભળાયા, ના હવે છે શક્યતા કોઈ,
છતાં ચૂપચાપ ઊભાં દ્વાર–ઉંબર, મન મનાવીને.

ફૂલીને જેઓ પરપોટા સમું જીવી રહ્યા છે દોસ્ત,
સપાટી એમને જળની હું આવ્યો છું બતાવીને.

સુનીલ શાહ

 

 

 

Advertisements

દુનિયા હતી

Web Photo

દ્વારની નોખી જ ત્યાં ગણના હતી,
પગરવોની પણ અજબ દુનિયા હતી…!

ચીસ ને ચિત્કાર સહુ કોઠે પડ્યાં,
કાન માટે ક્યાં નવી ઘટના હતી ?

ચાલ…એવું મેં ચરણને ના કહ્યું,
ચાલવાની વાતે ક્યાં શંકા હતી ?

ભીતરી એ આક્રમણ સમજાયું ના,
જળ વચાળે તૂટતી નૌકા હતી.

એટલું ઝીલ્યું, ઝિલાયું જેટલું,
મારા ખોબાનીય એક સીમા હતી.

સ્હેજ મોડું થઈ ગયું ઘર પહોંચતા,
વાટ જોતી જાગતી રહી, ‘મા’ હતી..!

સુનીલ શાહ