Monthly Archives: ફેબ્રુવારી, 2014

ન ફાવે

બધાને રોજ મળવાનું ન ફાવે,
વિના કારણ પલળવાનું ન ફાવે.

એ રીતે ખુદને છળવાનું ન ફાવે,
કોઈ કહે એમ વળવાનું ન ફાવે.

હું માણસ છું; નથી સિક્કો ચલણનો,
મને અધ્ધર ઉછળવાનું ન ફાવે.

ભલે ભીતર કશું કૈં હો દહનશીલ,
છતાં કાયમ સળગવાનું ન ફાવે.

ખુમારી એ જ રાખી છે સતત મેં,
અમસ્તું સૌને લળવાનું ન ફાવે.

સુનીલ શાહ

બની ગયું છે

કોને ખબર આ કેવું ભણતર બની ગયું છે,
પોપટની જેમ બાળક, સાક્ષર બની ગયું છે !

ઝીંકે છે શ્હેર આખું, કૈં કેટલાં પ્રહારો,
પણ દોસ્ત, મારું મન તો, બખ્તર બની ગયું છે.

પીડા ને પીઠ સાથે પસવારતો રહ્યો છું,
એથી જ જીવવું આ, નક્કર બની ગયું છે.

ડૂબી જવાયું એમ જ, આ આંસુમાં ગળાડૂબ,
જાણે શરીર આખું જળચર બની ગયું છે !

બસ જ્યારથી ઉદાસી ઘર કાયમી કરી ગઈ,
સરનામું મારું કેવું સધ્ધર બની ગયું છે !

મેં જાત આખી તોડી, તેં તો ધનુષ્ય કેવળ,
કહે, રૂપ તારું શાને ઈશ્વર બની ગયું છે ?

સુનીલ શાહ

(દ્વિખંડી છંદ: ગાગાલગા લગાગા / ગાગાલગા લગાગા)